Friday, 20 April 2012

தீப்பொறி


            தாயம்மாளுக்கு உள்ளம் கொள்ளாச் சந்தோஷம்.  இன்று அவள் மகள் மீனா சிபிஜி பள்ளிக்குப் போகப் போகிறாள்.  பணக்காரக் குழந்தைகள் போகும் பள்ளிக்குத் தன் மகளும் போகும் மகிழ்ச்சி அவளுக்கு.  "ரிக்ஷா ரெடியா இருக்கா? பிள்ளையைக் கொண்டுபோய்விட்டு வரலாம் வா.  நல்ல சொக்காயாப் போடு" என்று கணவனுக்கு ஆர்டர் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.  "அய்ய!! இந்தா இருக்கும் கார்பொரேஷன் ஸ்கூல்ல படிச்சா ஆவாதாக்கும். அந்த ஸ்கூலைப் பார்த்தாலே பயம்மா இருக்குப் புள்ள.. நம்ம கொயந்த எப்படி சமாளிக்குமோ தெர்லயே...." என்ற கணவனை அடக்கி "த, சும்மா இரு. எம் புள்ள நல்லா படிக்கணும்.  இந்த ஜில்லாவுக்கே கலெக்டரா வரணும்.  செய்வியா கண்ணு?.." என்று மகளைக் கேட்டாள்.  "அம்மா, நீ கவலைப் படாதே.  எனக்குக் கிடைச்ச இந்த வாய்ப்பை நல்லா பயன்படுத்திப்பேன்மா. எனக்கு இந்த ஸ்கூலைப் பற்றி பயம் இல்லை.  என்னோட ஸ்கூலில் நான்தான் எல்லாப் பாடங்களிலும் முதல் ரேங்க் வாங்குவேன். இங்கேயும் நல்லா படிப்பேன்மா" என்று உறுதியுடன் கூறிய மகளை அணைத்து உச்சி முகர்ந்தாள்.

           வேதாவுக்கு ஒரே பரபரப்பு.  கோடை விடுமுறை முடிந்து இன்று ஸ்கூல் திறக்கிறது. மகள் நிவேதாவுக்குப் புதுச் சீருடை, புத்தகப் பை, ஷூ என்று பார்த்து பார்த்து வாங்கியிருந்தாள்.  லிப் ஸ்டிக்கைப் போட்ட வண்ணம் ", நிவேதா எல்லாம் பேக்கில் வைச்சுண்டியா?அப்பாவைக் காரை ரெடியா வைச்சிருக்க சொல்லு. இன்னைக்கு டிராஃபிக் அதிகம் இருக்கும்.  சீக்கிரமே கிளம்பனும்" என்று மகளை அவசரப்படுத்தினாள். "அம்மா, நான் எல்லாம் எடுத்து வச்சுட்டேன். டைம் இருக்கும்மா" என்று நிதானமாகக் கிளம்பும் மகளைப் பெருமையுடன் பார்த்தான் நியந்த்.

         சிபிஜி பள்ளியின் வாசலில் கார்களும் வேன்களும் வந்த வண்ணம் இருந்தன.  வாட்ச்மேன் திறமையாகப் போக்குவரத்தைச் சரி செய்துகொண்டிருந்தார். ரிக்ஷாவில் வந்து இறங்கிய தாயம்மாள் மகள் மீனாவுடன் பள்ளி தலமையாசிரியைச் சென்று பார்த்தாள்.  அவர் 3பி ஆசிரியை அழைத்து மீனாவை அறிமுகப்படுத்தி வகுப்பிற்கு அனுப்பி வைத்தார். 

         வழியில் வேதாவைப் பார்த்த தாயம்மா, " அம்மா. நல்லா இருக்கீங்களா?" என்று விசாரித்தாள்.  வேதாவுக்குத் தன் வீட்டில் வேலை செய்த தாயம்மாளை அங்கு பார்த்து வியப்பு.  "அம்மா, எம்புள்ளைய இந்த வருஷத்திலேந்து இந்த ஸ்கூல சேர்த்திருக்கேம்மா மூணாம்பு படிக்குது." என்று பெருமையும் கொஞ்சம் கவலையுமாக.  "அம்மா, கவுர்மெண்ட் செலவு செய்யுறதால, ஏதோ ஆசையில் சேர்த்துட்டம்மா. இங்க வந்தவுடன் பயம்மா இருக்கும்மா. எம்புள்ள புழைச்சுக்கும் இல்லம்மா." என்றாள். வேதா தாயம்மாவைத் தட்டிக் கொடுத்து, " கவலைப்படாதே. என் மகளும் இங்கு 3-வது படிக்கிறாள். ஏதாவது வேணும்னா கேளு" என்றாள். வகுப்பிற்கு வந்து தாயம்மாளையும் மீனாவையும் நிவேதாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.  'வேலைக்காரியின் மகளா', 'போய் பேசினால் மத்தவங்க என்ன நினைப்பாங்களோ' 'பேசாமல் ஒதுக்கினால் தப்பா நினைப்பாங்களோ' என்று மற்ற மாணவிகள் தயங்கி நிற்க, நிவேதா மீனாவின் கையைப் பிடித்து "மீனா, இன்னியிலிருந்து நீயும் நானும் ஃப்ரெண்ட்ஸ். என் பக்கத்துலேயே உட்கார்ந்துக்க. என்ன வேணும்னாலும் கேளு" என்று அருகில் அமர்த்தினாள்.  திருவிழாவில் தொலைந்த குழந்தையைப் போல் மருண்டிருந்த மீனாவிற்குக் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. 

        நான்கு வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியில் சிபிஜி பள்ளி தலமையாசிரியர் கூறுகிறார்: "இந்த வருடம் நல்லாசிரியர் விருது கிடைத்தது மிக்க மகிழ்ச்சி.  இதை என் மாணவிகள் நிவேதா மற்றும் மீனாவுடன் பெற்றுக் கொள்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.  Right to education விதிப்படி எங்கள் பள்ளியில் ஏழைக்குழந்தைகளை சேர்க்க நான் இசைந்த போது ஒருசில ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோரிடமிருந்து பெரும் எதிர்ப்பு இருந்தது. எப்படி சமாளிப்பது என்று முதல் நாள் டென்ஷனோடு நாங்களிருந்தபோது, நிவேதா இயல்பாக மீனாவை ஃப்ரெண்டாக ஏற்றுக்கொண்டாள்.  மேலும் தினமும் லன்ச் டயத்தில் மீனாவிற்குப் பாடம் சொல்லித்தரத் தொடங்கினாள். அவளைப் பார்த்து மற்ற மாணவிகளும் மீனாவைப் போன்ற மாணவிகளுக்கு உதவத் தொடங்க, முதல் மூன்று மாதங்களிலேயே அவர்கள் எளிதாகப் பாடங்களைப் புரிந்து கொண்டார்கள். எங்கள் வேலையும் எளிதானது. அடுத்தடுத்த வருடங்களில் மேலும் பல மாணவிகள் நிவேதாவைப் போல் உதவி செய்தனர்.  எங்கள் ஆசிரியர்களும் விடுமுறை நாட்களில் விருப்பத்துடன் இந்த புதிய மாணவிகளுக்கு உதவத் தொடங்கினார்கள். நாங்கள் இப்பொழுது எங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட 25% மேலாகவே வறுமையில் வாடும் பெற்றோர்களின் குழந்தைகளைச் சேர்த்துக் கொள்கிறோம்.  பிரதி பலன் எதிபாராமல் அன்று இயல்பாக நிவேதா ஏற்படுத்திய பொறி இன்று பேரொளியாக வளர்ந்திருக்கிறது.  அதனால் நிவேதாவும், தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி சிறந்த மாணவியாக வளர்ந்து மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருப்பதால் மீனாவும் இந்த விருதை என் சார்பாகப் பெற்றுக் கொள்வதே பொருத்தமாக இருக்கும்".

12 comments:

அப்பாவி தங்கமணி said...

Wonderful story...

ஸ்ரீராம். said...

எதிர்பார்ப்பு கலந்த பாசிட்டிவ் அப்ரோச்சில் கதை. நடப்பவை நல்லவையாய் இருக்கட்டும்.

அப்பாதுரை said...

நல்லா இருக்கு..

மோ.சி. பாலன் said...

மார்ட்டின் லூதர் கிங் - கனவு நனவானது.

kg gouthaman said...

நல்ல கருத்து. படிப்பு என்பதை வியாபாரப் பொருள் ஆக்காமல், எல்லா வகையிலும், கற்றவர்கள் மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவேண்டும். எல்லோருமே கற்றவர்கள் ஆகிவிட்டால், ஏழ்மை இந்த நாட்டிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்படும்.

geetha santhanam said...

நன்றி KGG சார், மோ.சி. பாலன், ஸ்ரீராம், அப்பாதுரை & அப்பாவி தங்கமணி. பெரிய கல்வி நிறுவனங்கள் லாபத்தை மட்டும் குறி வைக்கும் வியாபார நோக்கத்தைவிட்டு கொஞ்சம் சமுதாய சிந்தனையுடன் நடக்குமானால் அரசு தலையிட்டு 25% ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. அது போல் அரசு பள்ளிகளில் தகுதி வாய்ந்த ஆசிரியர்களை வேலைக்கு அமர்த்தவும், ஆய்வகம் உள்ளிட்ட வசதிகளை மேம்படுத்தவும் அரசு முன் வரவேண்டும். அல்லது ஒவ்வொரு தனியார் பள்ளியும் அருகிலுள்ள கார்பரேஷன் பள்ளி மேம்பாட்டுக்குக் குறிப்பிட்டத் தொகையை அளிக்கவேண்டும் என்று சட்டமாக்க வேண்டும்

மீனாக்ஷி said...

நல்ல கருத்தை கதையில சொல்லி இருக்கீங்க. எல்லாருக்கும் இந்த நல்ல எண்ணமும், நல்ல மனசும் வேணும். மதுரையில் ஒரு நல்ல மனிதர் voluntary retirement வாங்கிண்டு, தினமும், கார்பரேஷன் பள்ளிகளில் படிக்கும் முப்பது, நாப்பது ஏழை குழந்தைகளுக்கு அதிலும் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மாத்திரம்
இலவசமாக டியூஷன் சொல்லி கொடுக்கிறாராம். அவரது ஒரே குறிக்கோள் அவரிடம் படிக்கும் மாணவர்கள் அனைவரையும் எண்பது சதவிகம் மதிப்பெண்கள் வாங்க வைப்பதாம். இதை அவர் ஓரளவு நிறைவேற்றியும் இருக்கிறாராம். இதை போல மனிதர்களை பார்பதும் அரிது. இதை எல்லாம் கேள்வி படும்போது இது போல வாழ்கையில் ஏதாவது ஒரு உருப்படியான விஷயத்தை செய்ய வேண்டும் என்ற வைராக்கியம் தோன்றுகிறது.

G.M Balasubramaniam said...

நினைப்பதெல்லாம் நடந்து விட்டால்....என் மனசை வெகுவாக உறுத்திக் கொண்டிருக்கும் விஷயம் இந்தக் கல்வி முறை. விரிவான பதிவு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். பதிவிடுவேன் .படித்துப் பாருங்கள்.

மீனாக்ஷி said...

நான் இந்த பதிவுக்காக போட்ட கமெண்ட் இன்னும் வரலியே!

geetha santhanam said...

மீனாக்ஷி ரொம்ப  சாரி. இன்னைக்குத்தான் கமெண்ட்டைப்   பார்த்தேன் . லேட்டாகப் பதிவு செய்ததற்கு மன்னிக்கவும்.  நீங்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் மதுரைக்காறரை நினைத்தால் பெருமையாக இருக்கு.  வாழ்க அவர் சேவை. GMB சார், வருகைக்கு நன்றி. இன்று உங்கள்  பதிவைப் படித்துவிடுகிறேன்.

சாய் said...

அறிவு கொடுக்கும் அளவுக்கு எனக்கே இல்லை இருந்தாலும் எதாவது பணமாக செய்துக்கொண்டு தான் இருக்கின்றேன். இன்னும் பெரிய அளவில் செய்ய ஆசை.

இருந்தும் படிப்பு பல வடிவில் வியாபாரம் ஆகிப்போனது வருத்தம். நான் படித்த "திரு. வி. கா மேல் நிலைப்பள்ளியை" மு. வரதரசனர் தன் சொத்துக்களை வைத்து நடத்தி ஆறு முதல் பண்ணிரண்டு வகுப்பு வரை அறிவு கொடுத்தார். படித்த எல்லோரும் சாதாரண மக்களின் பிள்ளைகள்.

போன வருடம் போனபோது, அந்த பள்ளியின் பின் பக்கம் உள்ள மிக பெரிய விளையாட்டு மைதானத்தை யாரோ எடுத்துக்கொண்டு விட்டதாக பேச்சு. விளங்காத ஜென்மங்கள்.

மோகன்ஜி said...

நல்ல கதை! கல்வி அளித்தல் பெரும் புண்ணியம். கல்வி வணிகமயமாய் ஆகிப் போனது கொடுமை. இதை ஒரு சமூக இயக்கமாய் ஏற்று அனைவருக்கும் கல்வி என்ற நிலை வார வேண்டும்..

மீனாக்ஷி மேடத்தின் கருத்தில் சொல்லப்பட்ட மனிதருக்கு கைகூப்பி வணக்கம் தெரிவிக்கிறேன்.

தாமதமாய் வந்தத்திற்கு கோவிக்காதீங்க மேடம்!